20 czerwca 2017

Przedawnienie roszczeń z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości

Jedynie przez trzy lata można się domagać wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Tak wynika z orzeczenia Sądu Najwyższego, który udzielił odpowiedzi na pytanie prawne skierowane przez sąd okręgowy, dotyczące przedawnienia roszczeń.

Sprawa dotyczyła gruntu należącego do spółki cywilnej, przez który przebiegał gazociąg. Spółka podnosiła, iż został on wybudowany bez jej zgody. Jednocześnie, gmina nigdy nie wywłaszczała wspólników spółki z gruntu, pod którym przebiegał gazociąg. Oznaczało to, iż nadal byli oni właścicielami.

Wspólnicy spółki cywilnej wystąpili do przedsiębiorstwa przesyłowego z roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie. W odpowiedzi zakład odmówił, powołując się na przedawnienie roszczenia.

W wyniku odmowy sprawa trafiła do sądu rejonowego, który częściowo uwzględnił roszczenie i zasądził jedynie część wynagrodzenia na rzecz wspólników spółki. Z uwagi na powyższe spółka postanowiła odwołać się do sądu okręgowego, podnosząc iż roszczenie miało charakter cywilny oraz nie pozostaje w związku z prowadzoną działalnością. Zdaniem spółki miało to o tyle istotne znaczenie, iż umożliwiało dochodzenie roszczenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, które nie uległo jeszcze przedawnieniu, gdyż nie minęło dziesięć lat.

Sąd okręgowy w toku rozpoznawania sprawy powziął wątpliwość odnośnie kwestii czy roszczenie wspólników spółki cywilnej o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości z uwagi na przebiegający gazociąg – który należał do przedsiębiorcy przesyłowego – przedawnia się z wraz z upływem terminu dziesięciu czy trzech lat. Co istotne, uzasadniając swoje pytanie prawne, sąd okręgowy zaznaczył, iż dotychczasowe orzecznictwo dotyczące tej materii jest wyjątkowo rozbieżne, co utrudnia posiłkowanie się nim.

W odpowiedzi na pytanie Sąd Najwyższy stwierdził w uchwale, iż roszczenie, o którym mowa, przedawnia się – na niekorzyść skarżącej spółki – w terminie trzech lat.

Por. sygn. akt: III CZP 5/15.

Top